ه.ع. سوشیانت امرتات  26/3/1389

روزها

کارم هست.

بارم هست.

یارم هست.

روزهای شیرین:

 یار و شب بیداری،

    لحظه هایی بر کام،

        خوش ترین ِ ایام.

                                   ***

 سالهایی رفت:

          کار بود وبار بود و یار بود،

روزها تکراری،

       در نگاهی : سالم.

                   - لب به لب بیماری _

کار و بار فردا:

           فکر ِ شب بیداری.

                                ***

در خم و در پیچ وتاب زندگی:

                       کار ها در هم،

                            بار ها بر هم،

                                   !. !. !.    .

                                ***

می رود ایام:

                     کار با ما تر

                              بار بر ما تر

                                       یار تنها تر!

                              ***

روزها و ایام،

        دی و دِی میرفتند:

روزها و ایام،

        پی به پی میرفتم

کار و بارم بر پا؛

نیست یارم اما!

                            ***

روزهایی در راه:

شکوه کارم    

درد بارم

رفت یارم.

11:23  27/1/89  ه.ع.سوشیانت امرتات

شامگاه عشق

این  همه  راه  رُفته ام  در طلب  نگاه  تو

تا  تن  راه  روب  را ، با  نگهت  ز بر کنی

باده ومی به هر دمی ، با رخ توست نوش من

مست شوم که لحظه ای ، از نظرم گذر کنی

طعنه و نیش هر دوان ، باده و می به یکدگر

بی قدح خیال او ، اینهمه کی اثر کنی؟

آتش خفته می شوم ، راز نگفته می شوم

از رخ گل عذار خود ، اشاره ای اگر کنی

به اشک و دیدگان تر، بشویم آستان عشق

جهان کنم به زیر آب ، اگر تو دیده تر کنی

تو را از این خیال من نیست خبر چو حال من

دل به کف تو داده ام ، جان ز تنم بدر کنی

نیست سزای نای من، در تب شامگاه عشق

روی بگیری از من و ، یار دگر خبر کنی ! ! !

نای به لب چو آیدم با تو بگویم این سخن:

راه  به  سر نَرَفته ام  با  دگری  سحر  کنی.

باده و سال خورده ای گفت چنین ز حال من :

چیست خیال خام تو کین همه شور و شر کنی؟

کیست که بهر قامت و، وصف جمال و روی او

رنگ رخت ببازی و ، همچو کمان کمر کنی ؟

شیره ی عشق پس بزن، باده ی دیگری بنوش

نیست روای عمر کین، خون به دل و جگر کنی

از می عشق مستم و ، هست خیال خام تو ،

کز می و جام دیگری ، در دل من شرر کنی .

ه.ع. سوشیانت امرتات 26/12/88

سكوت

میان كوچه ی تاریك تنهایی،

                     اجل از گوشه ی دیوار می خندید.

  - دلم لرزید -

                           ساكت ماندم و مردم.

ه.ع.سوشیانت امرتات 23/12/88       23:40

بخت!!

آتش بزنم به خویش و خاموش شوم

ناگفته بمانم و ز سر گوش شوم

چون گوش شوم،زبان شوی،لیك چه سود

چون لب بگشایی تو، فراموش شوم

***

در بر بكشم تو را ،چو آغوش شوم

چون در بر من شوی تو،مدهوش شوم

چون هوش رود ز سر تو بیرون گردی

چون خویش بیابم سیه پوش شوم

***

اندر پی تو به گشت و كاووش شوم

گردم به سماوات و چونان غوش شوم

چون دست به دستت برسانم،هیهات

در چنگ عقابی چونان موش شوم

***

در محضر او چو اشك خود جوش شوم

در غمزه ی رخسار و مه روش شوم

لیكن من اشك را چنین آید پیش :

كز دیده به لب بریزم و نوش شوم

***

خواهم به دم شكار آهوش شوم

در دیده چو خورشید جهان،سوش شوم

گویند بخیز از میان برخیزم

خیزم ز میان چون، خم ابروش شوم

***

چون قاصدكی شدم كه جادوش شوم

در باد دویدم كه به گیسوش شوم

طوفان سیه بیامد وشانه به مو زد

دیری نگذشت خانه بر دوش شوم

***

گشتم پی ره كه مست از بوش شوم

ساعی بشدم كه خال پهلوش شوم

تقدیر چنین ورق بزد آمد من:

چون لكه ی ننگی به بازوش شوم

ببخشید پرت و بی ربته  -   همش تقصیر این نفته J

ه.ع.سوشیانت امرتات 23/12/88          13:15

               تن وتن

گشودم دیده و دیدم تنم نیست

هوای دیده ام بدجور ابریست:

***

نه كورش مانده نه مزدك نه مانی

نه رد پایی از آن آسمانی

*** 

نمانده راه ابریشم ، نمانده

وتن را بی سری در غم نشانده

***

زبن سر كنده  و افتاده بالم

نمانده هیچ تا بر آن ببالم

***

شكم هم خالی و ، افكار خالی

وتن در تب ، و سوز بی خیالی.

***

طبیبان خفته در آرامشی ناب

وتن میسوزد اینجا:خشك ،بی آب

***

سری بی نان به روی پاره ی سنگ

میان مرده خواران بر سرش جنگ.

***

به خواب عشق می خوابم چو مردم

چو می خیزم: پر از هیهات گندم!!

***

تن وتن ، تن به تن تسلیم دشمن

از این نامردمی ها وای بر من

***

....!!!  

***

كتاب حال من مال خودم نیست

كسی به فكر حال مردمم نیست

***

9/12/1388 ه.ع.سوشیانت امرتات

پیرو شعر : خدابود ،ماها نبودیم.

دشمن خدا

همیشه مادرم می گفت دروغگو دشمن خداس،

تا اینكه دیدم كه یه روز:

 یه آدمی كه گردنش خیلی زیاد كلفت بود،

-توی سرش پر از دروغ،

لبریز حرف مفت بود-

می گفت كه سالمه ولی،

حالش به بیماری میزد!

نشسته بود میون جمع،

حرفای آماری میزد،

من كه نمی دونم چی بود،

گاهی می گفت تورم و، گاهی كه چش تو چش می شد،

                                            تو سر بیكاری میزد.

خودش تو چرت بود ولی،

                                    هی داد بیداری میزد.

خدا بدور،

راست یا دروغ!

می گفت كه آقا(عج) رو دیده!

می گفت نوك آمریكا رو تو همه ی دنیا چیده،

           یكی پا شد: آهای آقا پس این پول نفت چی میشه؟

               - اینوَرو دید، اونوَرو دید، – گفتش: فلانی دزدیده!

- از شما پنهون نباشه،

      آسِد حسین دیروز میگفت: فلانیم رفیقشه!

یكی نبود بهش بگه؛شترسواری آقاجون،دولّا و سه لّا نمیشه -

می گفت اگه سرش بره،

به هیچ كسی باج نمیده،

اما توی چاپ جدید،توی كتاب جغرافی،

                           خزر رو نصفه كشیده!!!

خواستم كه برگردم خونه،

توراه دیدم نذری میدن،

          واسه سلامتی اون ، مردم دارن تسبیح میگن!!

اما تو كوچه بالایی:

                  سی دی و دستبند می دادن،

                   توی كوچه داد میزدن: اگه فلانی یل بشه،

                                          بی جنگ و دعوا آزادن!!!

اما دودسته بودن و انگاری با هم نبودن،

                     با شال و دسبندای سبز،

                                               زیاد بودن، كم نبودن.

یكی می گفت دموركاسی! یكی میگفت: حق بشر.

                    گاه گاهی دعواشون می شد:

                                       ساكت شو بی سواد خر.

اما تو كوچه بغلی،

           یكی لباس جنگ داشت،

                 می گفت به فكر مردمه،

                      اما زیر لباس جنگ،

                                      فانسخه و تفنگ داشت.

   نزدیك خونمون بودم ،

                ته كوچه باز یكی بود!

                     كه لرزون لرزون داد میزد:

                                كم كم باید تغییر كنیم،

                  عامل این بدبختی رو كم كم باید دستگیر كنیم،

                                    می گفت كه آسمونیه ،

اجازه ی رسمی داره،

         می گفت اگه تغییر بخواد ،

                                رو هر چیزی دست میذاره،

من كه نفهمیدم چی شد!!!!!!!!!!!!!!!!!

دوون دوون رفتم خونه،

پاپی مادرم شدم:

    الّا و بلّا راس بگو،

               دروغگو دشمن خداس؟

بدجوری پاپِیِش شدم : مامان پس این خدا كجاس؟

ه.ع. سوشیانت امرتات 23/11/88

نامه ی نا نوشته

نوشته بود:

                     بیا ،

                           كه آزادی ،

                                   باز كرده كوره راه سیا    هش را.

بیا تا به پایان بریم ،

                   روزگارِ ،

                         مشق جبر و ، سر مشق  تیره و تبا   هش را.

آمدم.

گلوله ای پاك كرد روی سینه ام ،

                                پای دردناك و كوچك گنا   هش را.

با خودم زمزمه می كنم ،

                         درد شیرین و لب دوزِ جان كا   هش را.

آمدم و اكنون :

اشك روی چین های صورت مادرم ،

                                          گم كرده را    هش را.

پدر، فقط روی شیشه های غم گرفته ی سكوت ،

                                          می كشد شكل آ    هش را.

لبان بی محبتم ، تشنه تر از همیشه ،

                 تا ببوسد ، دست وپای عشق و روی ما   هش را.

… اگر بخواهد ، عالمی ، نمی تواند بفهمد ،

                        ناگفته های پنهانی و نهفته ی نگا  هش را.

شنیدم كسی داد زد:  بزن !

                                           خدا ببخشد اشتبا   هش را.

ه.ع.(سوشیانت امرتات) ۱۲/۱/۱۳۸۷۰    ۱:۵۰

شبی از بی خوابی، قلمم بر كاغذ،

                                و به سهراب نوشتم:

چشمها را شستم،

                      جور دیگر دیدم،

        من درختی دیدم به خودش می پیچید،

                                 پای دلتنگی او زخمی بود.

        من زمین را دیدم، در بستر مهتاب،

                                           به حیرت ماندم.

من كبوتر رادر لانه ی مرغان شكاری دیدم.

چشمها را شستم،

           مردمی را دیدم،چشمشان بارانی،

        ولی افسوس ،همه مزرعه هاشان خشكید.

پیر مردی دیدم، از جوانی می گفت:

           "روز پیروزی ما،روز مرگ دشمن"

                                          بر لبش لبخندی،

            من دلش را دیدم، داشت خون می بارید.

چشمها را شستم،

              زیر باران رفتم، من دلم را شستم،

     ولی افسوس دلم تازه نشد،

                       از غم مردم خواب آلوده،

بر سرم چشم تعجب وا شد،

                            اینهمه دزدی و ما آسوده.

چشمها را شستم،

      وه چه نسلی دیدم، همگی سوخته و دل مرده،

و به یادم آمد پیر مردی كه پشیمانی را،

                                 می شد از چین جبینش فهمید.

چشمها را شستم و شما را دیدم،

چشمهاتان چه شده؟

پس چرا خشك شد آن چشمه ی جوشان كه نوشتید:

                         "از حادثه ی عشق تر است"؟

دستهاتان چه شده؟

نكند شستن مهتاب ،در حوض بصیرت ، جرم است؟

         چشمها را شستم،

          دستهایم خیس است،

    به خدا می  ترسم،

                     نكند چشم ترم كور شده ؟

    به خدا می ترسم،

         نكند مهربانی رفته از دلهاتان.

     و سوالی دیگر ،

       هیچكس پاسخ من را به درستی ، ننوشت،

                           از شما می پرسم، مردم آبادی،

                                     پس چه شد آزادی؟

ه.ع.سوشیانت امرتات 16/10/1388 1:15 خونه

چای سرد پاییزی

چو هشیاری و مردی و شرافت از ثمن افتد

حقیقت هم چو چای سرد پاییز از دهن افتد

حقیقت گر چو چای سرد پاییز از دهن افتد

چونان چفتیست کز بربنده ی دامان زن افتد

و چون آن چفت از بربنده ی دامان زن افتد

همه دست امیران و کبیران از ذقن افتد

و گر دست امیران و کبیران از ذقن افتد

جدایی و شکایت در میان دوستان انجمن افتد

جدایی و شکایت گر میان دوستان انجمن افتد

جهان بی ریای پاک بازان در لجن افتد

چو دنیای تمام پاک بازان در لجن افتد

هزاران رخنه و تشویش در آیین من افتد

هزاران رخنه و تشویش چون در دین من افتد

شرافت همچو مردی و ذکاوت از ثمن افتد

چو هشیاری و مردی و شرافت از ثمن افتد

.

.

.

ه.ع. سوشیانت امرتات. تاریخ: ؟؟؟؟ خونه

شبی در خواب بودم!!!

شبی در خواب بودم ،کودکی خرد

در آن شب دزد افکار مرا برد

همان شب ماه را در خواب دیدم

که در آتش تنش می سوخت، می مرد

و فردا کودک همسایه ی ما

چو نان از پاره های ابر می خورد

به دیوار صداقت گربه ای چاق

تن خورشید را با دست آزرد

و در فکر خرید قرص مادر

خرید نان به پای اشک برخورد

علفهای خزانه خشک بودند

بزی پیمان "لا اکراه" را خورد

خدایا حکمت دیوانگی چیست؟

چرا در خواب صد افسانه افسرد؟

چرا خورشید دستی را نسوزاند؟
چرا آن شب ستاره غصه می خورد؟

و دیشب؛

و دیشب؛ آسمان پر بود از ابر

و در قلبم کسی تابوت می برد.

ه.ع. سوشیانت امرتات 5/10/1388 تاسوعا. 13:50

دعا

بی سیرت و بی صفاست هر کس

بی  نام  حسین  نا  بگیرد

بی معرفت است هر که قلبش

بی  عشق  حسین  پا  بگیرد

خاموش  مباد هر  که  در  او

این  آتش  و  داغ جا بگیرد

دور  از ره ذلت است  هرکس

ره  در  پی  نینوا  بگیرد

وان کس که رسد به اسم عباس

درسی  ز  شه  وفا  بگیرد

هر کس که بخواند اسم او را

ناگفته  دلش  شفا  بگیرد

دل  در  طبق  خلوص  باید

جان در ره عشق، تا بگیرد

باشد که خدای در ره عشق

دستی ز من و شما بگیرد

با اسم حسین و نام عباس

باشد که دعای ما بگیرد

ه.ع. سوشیانت امرتات اراك ، چهار شنبه ، 29/7/1388

بازگشت!!!

اینهمه تعجیل چرا؟

                        بگذارید كه فردا دم صبح ،

                                                           از سفر برگردم!!!

چمدانی كه تب حادثه دارد،

                                           بگذارید لبریز شود:

بگذارید زمان را به تماشا بنشینم،

                  بگذارید خدا را به تجسم بكشم،

بگذارید كه روی لب پندار سیاه مردن؛

                                                             یك تبسم بكشم.

اینهمه تعجیل چرا؟

      مگذارید تن خستگیم را به سفر هدیه كنم،

                   مگذارید نگاهم را خواب ببرد تا كابوس،

                بخدا در پس آن شیشه ی بی جان ،جانست؛

                                                  بگذارید به من برگردم،

                                          بگذارید مهمان طبیعت بشوم.

این همه تعجیل چرا؟

                                           بگذارید دچار ابدیت بشوم.

بگذارید بیدار كنم ساربانی را از خواب عمیق،

                                            رهزنان در راهند؛

   بگذارید سیه بالان را ،

                          دانه ی خوش خبریشان بدهم؛

بگذارید به باد بنویسم كه بپیچد در باغ،

                                         تا سپیدار برقصد،

                     و صنوبر بداند كه كسی می آید؛

بگذارید بمانم امشب و به مهتاب بگویم: برخیز؛

                           و ندا را – كاش می شد – بیدار كنم؛

بگذارید بمانم و به رستم بنویسم:

        تو نه سهراب كشی نه جانی؛

        تو خروشی هستی كه ندانسته به خود می پیچی؛

                   تو نهیبی هستی بر سر آینه ای از دیروز...

فرصتی، تا بخدا هم بنویسم:

                                   برو جانا،

                                   برو آنجا كه تو را می خوانند.